بشنو این نی چون شکایت میکنداز جداییها حکایت میکندکز نیستان تا مرا ببریدهانددر نفیرم مرد و زن نالیدهاندسینه خواهم شرحه شرحه از فراقتا بگویم شرح درد اشتیاقهر کسی کو دور ماند از اصل خویشباز جوید روزگار وصل خویشمن به هر جمعیتی نالان شدمجفت بدحالان و خوشحالان شدمهرکسی از ظن خود شد یار مناز درون من نجست اسرار منسر من از نالهٔ من دور نیستلیک چشم و گوش را آن نور نیستتن ز جان و جان ز تن مستور نیستلیک کس را دید جان دستور نیستآتشست این بانگ نای و نیست بادهر که این آتش ندارد نیست بادآتش عشقست کاندر نی فتادجوشش عشقست کاندر می فتادنی حریف هرکه از یاری بری

سلام هرچه میگذرد سنگینتر میشود، عظیمتر میشود...همه چیز متفاوت تر است از چندی پیش...شاید هرگز دنیا این رنگ و بو را نداشت... در واقع هیچ چیز به این شکل نمایان نمیشد!یا اگر هم بود من نمیدیدمش...این اعجاز بزرگ شدن است یا روزمرگی!؟ فقط دیگر هیچ چیزی مثل قبل به چشم نمیاید. حتی درک یک جمله ی ساده ی همیشگی.ترس دارم از همه ی حقی که به گردنم است، همه ی حقوقی که باید مراعات میکردم و نکردم، حق الناس را میگویم که از جواب سلامی شروع میشود و گزش کوچکی که بدنم را این روزها با این افکار میپیچاند. راستی اگر لحظه ی بعد نباشم چقدر مدیونم به خلق الله؟!چند شرمندگی؟ چند پوزش؟ چند حل

چهل سخن گهربار از امام حسین علیه السلامبزرگ نمایی کوچک نمایی1- قال َحُسَیْنِ بن علىّعلیه السلام:إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَغْبَةً فَتِلْکَ عِبادَةُ التُّجارِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَهْبَةً فَتِلْکَ عِبادَةُ الْعَبْیدِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبادَةٌ الْأحْرارِ، وَ هِیَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ. [1]حضرت امام حسین علیه السلام فرمود: همانا عدّه اى خداوند متعال را به جهت طمع و آرزوى بهشت عبادت مى کنند که آن یک معامله و تجارت خواهد بود و عدّه اى دیگر از روى ترس خداوند را عبادت و ستایش مى کنند که همانند عبادت و اطاع

سلااااااام

من برگشتم با یک سال تاخیر.

از وقتی اینستاگرام بین همگان محبوب شده دیگه لزومی به راه اندازی مجدد وبلاگ نمیدیدم؛ اما از اونجاییکه همیشه نوشتن آرامبخشتر و دلنشین تر از اشتراک گذاری یک عکس یا یک کلیپ کوتاه است، بازهم مقتدرانه بازگشتم و تشکر میکنم از #بلاگفای عزیز که در جریان به روز رسانی سایتش سال گذشته زد و کلِ دیرینه ی مارو منحدم کرد بدونِ هیچ کونه یاری و حتی همکاری برای بازسازی آنهم با وجود پیگیریهای بنده...

بگذریم؛ آمدم، خوش هم آمدم...

سلام
کاش آدمها را میشد به خوابی برد، همچون هیپنوتیزم و تمام آنچه در دل و ذهن دارند را یکجا بیرون کشید و متناسب با شخصیت واقعی و حقیقی رفتار کرد.
دو نفر بودن بسی سخت است، نه حتی "ما" شدن، رابطه سخت و پیچیده است.
کاش همه چیز به آسانی یک لیوان آب جوش و یک تی بگ یا کافی میکس بود، مخلوط کردن و سرکشیدن و لذت بردن.
حتی میدانی چه میخواهی، چای یا ناکافی، مزه ها در ذهن آماده و قابل پیش بینی است.
اما "رابطه" سخت و پیچیده حتی از انتگرال گیری های حسابان هم سخت تر.

سلام

یه ایده ای به ذهنم رسیده.

کاش مهندسین پزشکی یک راهی برای عمل معده یا پیوند معده پیدا میکرون، مثلن معده ی آدمیزاد رو با یه شبه ربات پیوند میزدن که، هم کنترل از راه دور داشته باشه، از بیرون بشه کنترلش کرد، مثلن برای هضم غذا چقدر آنزیم ترشح کنه، یا وقتی هوس رژیم بکنیم، اندازه و حجم معده رو مشخص بکنیم که چقدر بتونیم غذا بخوریم یا چقدر اشتها داشته باشیم.

ولی دور نیست همچین روزی...

به امید اون روز

سلام # رفاقت و نگهداریدرسته که هرروز با سپری کردن روزهای عمر بزرگتر میشویم و دغدغهها، مشکلات و نگرانیهایمان هم بزرگتر میشوند و رفاقت ها عمرشان طولانی تر و گاهی متوقف میشود، اما دوست داشتن و دوست نگه داشتن همچون مراقبت از پوست و محافظت از دندان ها نیازمند به مراقبت های بهداشتی و پیرایشی هست.کمی شکلش متفاوت است اما نیاز اساسی به هم و پسوندهایش هست.#هم_صحبتی #هم_دردی#هم_فکریوگاهی #هم_جویی، به این معنا که پیش می آید که یکطرفِ رفاقت به غار تنهایی فرو می رود، پس طرف دیگر به دنبالش میگردد تا از تنهایی در بیاوردش.می دانید، تنها رفیق آدمست که مجوز حضور در غار

من بی می ناب زیستن نتوانم دل بردی از من به یغما ای ترک غارتگر مندیدی چه آوردی ای دوست از دست دل بر سر منعشق تو در دل نهان شد دل زار و تن ناتوان شدرفتی چو تیر کمان شد از بار غم پیکر منمیسوزم از اشتیاقت در آتشم از فراغتکانون من سینه من سودای من آذر منبار غم عشق او را گردون نیارد تحملچون میتواند کشیدن این پیکر لاغر مناول دلم را صفا داد، ایینه ام را جلا دادآخر به باد فنا داد ، عشق تو خاکستر من شعر از صفای اصفهانی

سلام انگار هرچه میگذرد بهتر نمیشود، با اینهمه تجربه ی شکست و تنهایی.دل است دیگر، تنگ میشود، میگیرد، تیر میکشد.آخر هرچه برای خودش جایی باز میکند، حتی برای چند دقیقه، وقتی رفت، دل میماند و جای خالی، دل میماند و زخم های ریز و عمیق.هرچه سعی میکنم مغزم آرام نمیگیری از یادآوری خاطرات.فکر میکنم همه اش تقصیر مغزم باشد.اوست که هی جای خالی را یادآوری میکند و نمیذاره حتی برای دقایقی فراموشی بیاید سراغ آدم.همه اش مغز است، او که نیشتر میزند بر زخمهای ریز و درشت و کهنه و تازه ی قلب.هی حواسش را پرت میکنم بلکه کمی فراموشی بگیرد یا خوابش ببرد.اما او هم دست خودش نیست. وق